Ja, ik zit weer thuis. En ja, ik ben druk met mijn magazine en alles wat ik daarnaast doe. Maar toch… thuis.
En weet je? Juist omdat ik vorig jaar zo’n prachtig werkjaar heb gehad, weet ik nóg zekerder wat ik wil. Ik heb gewerkt met geweldige collega’s, inspirerende mensen ontmoet op scholen en samen mooie dingen neergezet. Ik voelde weer hoe het is om ergens écht bij te horen. Samen ergens voor gaan. De energie. De drive. De schouders eronder en zeggen: “Dit gaan we regelen.”
Dat mis ik.
Ik verlang naar een werkomgeving zoals vroeger bij Procter: een team dat samen bouwt, samen lacht, samen hard werkt. De gesprekken bij de koffiemachine. Samen lunchen. Een telefoontje opnemen met: “Wat leuk dat je belt! Wat kan ik voor je doen?” Die vanzelfsprekende verbondenheid. Dat samen creëren.
Ik weet wat ik kan. Als CMO assistant was ik degene die overzicht had, dingen regelde, mensen hielp, oplossingen vond. Ik bracht rust, structuur en energie. En vorig jaar heb ik opnieuw bewezen dat ik dat nog steeds kan.
Ja, ik heb Parkinson.
En ja, ik tril af en toe een beetje.
Maar is dat werkelijk wat mij definieert?
Mijn medicatie is al vijf jaar niet verhoogd — sterker nog, die is verlaagd. Uit een DAT-scan blijkt dat mijn ziekte zich heel langzaam ontwikkelt. Parkinson is geen vaststaand script. Het verloopt bij iedereen anders. Laten we mensen alsjeblieft niet op één hoop gooien.
Een diagnose betekent niet dat je ineens niets meer kunt.
Het betekent niet dat je geen ambities meer hebt.
Het betekent niet dat je geen waarde meer toevoegt.
Wat ik hoop?
Dat bedrijven minder bang worden om mensen met Parkinson aan te nemen. Dat ze kijken naar mogelijkheden in plaats van beperkingen. Dat ze zien wat iemand wél brengt.
Want als je mensen die nog willen en kunnen werken geen kans geeft, dan neem je ze iets essentieels af: hun bijdrage, hun passie, hun gevoel van betekenis.
En ik geloof hier heilig in: er is ergens een plek waar mijn talenten, ervaring en energie precies passen. En ik blijf zoeken totdat ik die gevonden heb. Niet uit koppigheid, maar uit overtuiging.
Parkinson mag een onderdeel van mijn leven zijn.
Maar het is niet mijn identiteit.
Ik kan.
Ik wil.
En ik ga ervoor!
Reactie plaatsen
Reacties